7 Ağustos 2017 Pazartesi

Hayatımın Değiştiği O An


Merhabalar,

Tekrar ortadan kaybolduğumun farkındayım. Devamlılık sağlayacaktım ve yapmadım. Aslında bu başlık da çok farklı bir konu için atılmıştı ama sanırım 25 yaşım bana hayatımı değiştirecek anlar sunma konusunda fazlasıyla cömert olmaya karar vermiş durumda.

Her şey 28 Haziran 2017'de oldu.

O gün ben 25 yıllık hayatımda ruhumu kendi elleriyle yazmış, her bir kelimemi çok iyi bilerek okuyan kişiyi Rabb'imin yanına yolladım.

Hayatımda ilk defa böyle birini tanımış, arkadaş olmuş ve sevmişken O'nu Rabb'ime teslim ettim. Aniden, ortada hiçbir şey yokken.

Açık olacağım. İlk anlarda deliriyordum. Gerçekten acım o kadar büyüktü ki deliriyordum. Hani Poyraz Karayel'de Poyraz Ayşegül'ü kaybedince kendini de kaybetmişti ya, işte öyle... Şimdi o sahneleri boğazım düğümlenmeden izleyemiyorum. Gözümden bir damla yaş firar etmeden...

İnsanların neden çok sevdikleri birini kaybedince ölmek istediklerini anladım acım sayesinde. Çünkü bazı acıların çözümü insanın gözüne o an ölüm gibi görünüyor. Acımı dindirecekse öleyim diyor insan.

Ama şu da var ki inanıyorum, Rabb'im O'nu belki de daha kötü şeylerden korumak için yanına aldı. Artık daha huzurlu olması için...

Çalıştığı yere gittim, arkadaşlarıyla konuştum, mezarının başında dua ettim. Çünkü ben onu son kez görememiştim. O Rabb'imin yanına gittiğinde ben yanında değildim, saatlerce uzakta bir şehirdeydim.

Ve ilk defa birine duygularımı açarken sarf ettiğim "Sonunda ölüm de var. İçimde kalacağına bil, hisset." sözüm gerçeğe dönüştü. Hiç olmazsa O'nu sevdiğimi bilerek... Ben sevgimi paylaşarak...

Şimdi daha iyiyim. İyi olmalıyım. O güçlü olmamı seviyordu. Onun sevdiği gibi güçlü olma vakti. Acımı yaşadım, akıttım, arada yine gözlerim doluyor, boğazım düğümleniyor. Ancak artık güçlü olma ve yaşama vakti.

Arada bu yayının altına notlar düşerim. Hatırlarım. Hatırlatırım.

Şimdi...

Şimdi yaşama vakti...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...